بررسی اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی بر کاهش دلزدگی زناشویی زوجین مراجعه کننده به مراکز

چکیده:

پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير طرحواره درمانی هیجانی بر کاهش دلزدگی زناشویی زوجین انجام پذيرفته است. این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری را کلیه زوجین در آستانه طلاق، به تعداد 350 زوج که در سال 1402 به مراکز مشاوره شهر مشهد، مراجعه نمودند، تشکیل دادند که از بین آنها 36 نفر در دو گروه 18 نفره کنترل و آزمایش، براساس ملاک¬های ورود به پژوهش، به شیوه نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس انتخاب و مقیاس دلزدگی زناشویی پاینز (1996)، را تکمیل نمودند. سپس زوجین گروه آزمایش، به مدت 3 ماه در ده جلسه دو ساعته دوره طرحواره درمانی هیجانی شرکت کردند، در حالیکه آزمودني¬هاي گروه كنترل دست نخورده باقي ماندند. داده های به دست آمده، توسط روش آماری تحلیل کوواریانس تک و چند متغیری، به کمک نرم افزارآماری SPSS(ورژن 22)، تجزیه و تحلیل شدند. نتایج تحلیل آماری نشان داد که طرحواره درمانی هیجانی موجب کاهش نمرات دلزدگی زناشویی و مؤلفه های آن در زوجین گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، در مراحل پس آزمون و پیگیری شده است. براساس یافته های پژوهش حاضر، نتیجه گرفته می شود طرحواره درمانی هیجانی نقش مهمی در کاهش دلزدگی زناشویی زوجین دارد.