اثربخشی درمان راه حل محور بر انعطاف‌پذیری هیجانی افراد مواجه شده با پیمان شکنی همسر

چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان راه حل محور بر انعطاف‌پذیری هیجانی افراد مواجه شده با پیمان شکنی همسر بود. این پژوهش از لحاظ روش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌ی آماری پژوهش را تمامی زنان و مردان مواجه شده با پیمان‌شکنی همسر منطقه 15 شهر تهران در سال 1402 تشکیل دادند که از میان آنها با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی 30 زن و مرد انتخاب شده و به صورت تصادفی در گروه آزمایش (15 نفر) و گروه (15 نفر) جایگزین شدند. برای جمع‌آوری داده­ها از پرسشنامه‌ی انعطاف‌پذیری هیجانی رشید و بیات (1398) استفاده شد. شرکت‌کنندگان گروه آزمایش، 8 جلسه درمان راه‌حل محور گرانت (2011) را دریافت نمودند. داده­­ها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری، مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که فرضیه‌های پژوهش مبنی بر اثربخشی درمان راه حل محور بر انعطاف‌پذیری هیجانی افراد مواجه شده با پیمان شکنی همسر، مورد تائید قرارگرفته است (01/0>P). بنابراین می­توان نتیجه گرفت که استفاده از درمان راه‌حل محور می­تواند موجب تعدیل انعطاف‌پذیری هیجانی افراد مواجه شده با پیمان شکنی همسر شود.

واژگان كليدي: درمان راه حل محور، انعطاف‌پذیری هیجانی، پیمان شکنی همسر.