چکیده
پژوهش حاضر به اثربخشی آموزش الگوهای ارتباطی بر تعارضهای زناشویی و کیفیت زندگی در زنان مراجعه کننده به سرای محله شهر تهران پرداخته است. این پژوهش به روش شبه تجربی و با استفاده از گروه کنترل اجرای پیش آزمون و پس آزمون میباشد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زنانی است که در ۳ تا ۵ سال اول زندگی زناشویی بودند و در بازه زمانی زمستان 1401 تا بهار 1402 به سرای محله منطقه ۱۵ شهر تهران مراجعه کردند. نمونه پژوهش شامل ۲۴ نفر از زنانی بود که با شیوه نمونه گیری داوطلبانه انتخاب و به شیوه انتساب تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۲) نفر) و گواه (۱۲) نفر) جایگزین شدند. ابزارهای مورد استفاده در این ،تحقیق پرسشنامه تعارضهای زناشویی (MCQ براتی و ثنایی، ۱۳۸۷) پرسشنامه کیفیت زندگی (SF36) سازمان بهداشت جهانی (۱۹۹۲) اجرا شد. این دو پرسشنامه در گروههای آزمایش و کنترل قبل از مداخله آزمایشی و بعد از اجرای دوره آموزشی اجرا شد. نتایج تحلیل کواریانس چند متغیره نشان داد آموزش الگوهای ارتباطی، میلر بر کاهش تعارضهای زناشویی و افزایش کیفیت زندگی اثر داشته است (۰/۰۵ > P). همچنین با مطالعه جداگانه متغیرهای وابسته مشخص شد که آموزش الگوهای ارتباطی باعث کاهش تمامی زیر مقیاسهای متغیر تعارضهای زناشویی به غیر از زیر مقیاس افزایش رابطه با خویشاوندان (خود و نیز موجب افزایش زیر مقیاسهای متغیر کیفیت زندگی به غیر از زیر مقیاسهای مشکلات جسمی و درد (جسمی شده است (۰/۰۵ > P).
واژههای کلیدی: مهارتهای ارتباطی ،میلر تعارضهای زناشویی کیفیت زندگی